زعفر از بزرگان جن بود که سالها پیش از واقعه عاشورا توسط امیرالمومنین علی علیه السلام مسلمان شده بود. در روز عاشورا هنگامیکه در قصر خود سرگرم برگزاری جشن عروسی بود، به ناگاه تعدادی از یارانش وارد شده و به او گفتند که فرزند همان کسی که تو را مسلمان کرد هم اکنون در صحرایی داغ و سوزان، یکه و تنها و عطشان در مقابل سی هزار نفر لشکر دشمن ایستاده، در حالیکه تمام یارانش کشته شده و اهل و عیالش نیز با او همراه هستند.

زعفر بلافاصله مراسم عروسی را متوقف کرده و به همراه سی هزار نفر از لشکریان خود راهی کربلا شد و پس از دقایقی به محضر حضرت اباعبدالله الحسین (ع) شرفیاب گردید. دید که آقا یکه و تنها بر نیزه ای تکیه کرده و لشکریان دشمن در مقابل او صف کشیده و آماده حمله به او هستند.

به آقا اباعبدالله الحسین (ع) عرض که اگر اذن دهید در یک لحظه تمامی آنها را هلاک خواهیم کرد. آقا فرمودند این از انسانیت و مردانگی به دور است چرا که شما آنها را میبینید ولی آنها شما را نمیبینند. زعفر عرض کرد میتوانیم کاری کنیم که آنها نیز ما را ببینند. آقا فرمودند والله که قدرت من در هلاک کردن آنها از شما بیشتر است. من خلیفه و حجت خدا در زمین و امام انس و جن هستم. اما من باید در این صحرا شهید شوم و اهل و ایالم به اسارت گرفته شوند. این اراده خداست و خدا خواسته تا مرا کشته ببیند. شهادت من راهی برای هدایت ابنا بشر است.

آقا اباعبدالله الحسین (ع) به زعفر و لشکریانش اجازه دخالت ندادند، و در مقابل دیدگان زعفر و یارانش به دست دشمن ددمنش و از خدا بی خبر به شهادت رسیده، سر از بدنشان جدا گردیده و بدن مبارکشان زیر سم ستوران لگدمال شد. از آن پس، زعفر دیگر هرگز به قصر خود باز نگشت. او در صحرای کربلا آواره و سرگردان و مجنون شد. قافله هایی که به زیارت کربلا میرفتند گاهی فرد ژولیده و شوریده ای را در صحرا میدیدند که به اطراف توجهی نداشته و در حالیکه بر روی ماسه های صحرا مینوشت حسین… دایم در حال گریه و شیون بود. او زعفر بود. جنّی که خود مجنون حسین (ع) شد. چندی پیش در جایی خواندم که زعفر چند سال پیش از دنیا رفت (میدانید که جنها گاهی تا ۱۵۰۰ سال عمر میکنند). خداوند همه عاشقان حسین (ع) و اهل بیت عصمت را قرین رحمت کند. برای شادی روح زعفر همه با هم به معشوق او سلام کنیم:

السلام علیک یا اباعبدالله و علی ارواح التی حلّت بفنائک. علیک منّا سلام الله ابدا ما بقینا و بقی اللیل و النهار و لا جعل الله آخر العهد منّا لزیارتکم. السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین.