نور وجود از طلوع‌ روی‌ حسین‌ است ‌   ظلمت‌ إمکان‌، سواد موی‌ حسین‌ است‌

شاهد گیتی‌ به‌ خویش‌ جلوه‌ ندارد    جلوة‌ عالم‌ فروغ‌ روی‌ حسین‌ است‌

مَشْیِ قَدَم‌ را وصول‌ ذات‌ قِدَم‌ نیست‌    جنبش‌ سالک‌ به‌ جستجوی‌ حسین‌ است‌

ذات‌ خدا لا یُرَی‌ است‌ روز قیامت‌    ذکر لِقا بر رُخ‌ نکوی‌ حسین‌ است‌

جان‌ ندهم‌ جز به‌ آرزوی‌ جمالش‌     جان‌ مرا دل‌ به‌ آرزوی‌ حسین‌ است‌

عاشِق‌ او را چه‌ اعتناست‌ به‌ جنّت‌    جنّت‌ عشّاق‌، خاک‌ کوی‌ حسین‌ است‌

عالم‌ و آدم‌ که‌ مست‌ جام‌ وجودند    مستی‌ این‌ دو از سبوی‌ حسین‌ است‌

ذات‌ خدا را مجو ولی‌ به‌ صفاتش   ‌  نیک‌ نظر کن‌ که‌ خُلق‌ و خوی‌ حسین‌ است‌

حضرت‌ حقّ را به‌ عشق‌ خلق‌ چه‌ نسبت    مسألة‌ عشق‌ گفتگوی‌ حسین‌ است‌

عاشق‌ او را چه‌ غم‌ ز مرگ‌ طبیعت‌    زندگی‌ عارفان‌ به‌ بوی‌ حسین‌ است‌

در غم‌ او آب‌ روی‌ ما به‌ حقیقت‌    موجب‌ غفران‌ به‌ آبروی‌ حسین‌ است‌

عقل‌ فؤاد از خود این‌ فروغ‌ ندارد    جلوة‌ این‌ قطره‌ هم‌ ز جوی‌ حسین‌ است‌